Kościoły

KOŚCIÓŁ P.W. CHRYSTUSA KRÓLA W PONIECU

        W miejscu dawnego grodu, gdzie dziś znajduje się kościół poewangelicki, stał od roku 1387 murowany zamek, zamieszkiwany przez właścicieli Ponieca do końca XVIII wieku. Jak wiadomo ze źródeł pisanych, Poniec już wtedy posiadał dwa kościoły. Jeden wewnątrz miasta - murowany (w miejscu dzisiejszego kościoła parafialnego), oraz drugi poza miastem - drewniany. Kościół ten (p.w. Ducha Świętego, św. Andrzeja i św. Barbary), jak wynika ze źródeł był kościołem przyszpitalnym i zlokalizowany był za bramą wrocławską, mniej więcej u zbiegu dzisiejszych ulic Krobskiej i Bojanowskiej.







        Po rozbiórce zamku, rząd pruski wybudował w latach 1862-1864 , kościół w stylu neogotyckim. Kościół p.w. Chrystusa Króla składa się z dwóch naw: większej (gdzie znajdują się ławki dla wiernych) oraz mniejszej - ołtarzowej, posiada również wysoką, murowaną wieżę z dzwonnicą usytuowaną na przedzie świątyni. (nie posiada jednak dzwonów - dzwony będące na wieży zostały przeniesione po wojnie do kościoła farnego w miejsce zrabowanych przez okupanta).








        Podczas zaboru pruskiego kościół nosił wezwanie Świętych Piotra i Pawła, dopiero po przejęciu władzy przez Polaków zmieniono jego patrona.
        Z okresu ewangelickiej historii świątyni zachowało się niewiele pamiątek. Do nielicznych ocalałych należą: patena z 1863 roku, ofiarowana przez Karola Ratherta, czy też oryginalny witraż przy ołtarzu zachowany w niezmienionej formie.








        Kościół nie był restaurowany przez wiele lat, dopiero częściowo wyremontowany został za kś proboszcza Ryszarda Makowskiego. Odmalowano wtedy wnętrze, postawiono nowy ołtarz, powieszono nowe obrazy i żyrandole. Wymieniono posadzkę i nagłośnienie. Zdjęto ambonę i umieszczono ją przy ołtarzu.
        Świątynia została przejęta przez parafię rzymskokatolicką po zakończeniu drugiej wojny światowej i poświęcona w 1945 roku.